Vital begon zijn voetbalverhaal als scheidsrechter, met de fluit in de hand en een diep respect voor het spel. Hij floot ontelbare jeugdwedstrijden na zijn scheidsrechterscarrière, meestal  vanop de middenstip en hij was de baas! Ook al stond het terrein in rep & roer.

Maar al snel vond hij ook zijn echte roeping in het hart van de clubwerking. Hij was zijn hele leven lang verbonden aan VC Leefdaal Vooruit, een vereniging die hem na aan het hart lag en waar hij als voorzitter zijn ziel in legde. Talle was elke dag op de club, en zorgde dat alles ‘marcheerde’.  Als electricien was hij van alle markten thuis en repareerde hij vele dingen.

In die tijd was Vital ook altijd terug te vinden in het clublokaal, bij Jeanneke.  Het was zijn tweede thuis. Supporters – spelers – scheidsrechters van het omliggende konden er op zondagavond niet voorbij, in een vol huis werd de zondagmatch opnieuw gespeeld tussen pot en pint.

Vital leefde misschien dag en nacht voor het voetbal, toch had hij ook bijzonder veel oog voor Janine, zijn zieke echtgenote. Voorafgaand aan de fusie heeft hij het voetbal even geparkeerd en alle beschikbare tijd gebruikt om zijn vrouw bij te staan. Vanop afstand steunde hij de fusie namens VC Leefdaal Vooruit. Na het overlijden van Janine en na de fusie tussen Vooruit en Rapid tot VC Bertem-Leefdaal, kwam hij opnieuw aan boord en toonde hij weerom zijn engagement en liefde voor het lokale voetbal.

Zijn rol bleef niet beperkt tot het symbolische. Als bestuurslid hield hij jarenlang de vinger aan de pols. Hij kende het klappen van de zweep, wist waar de knelpunten lagen en hield steeds het clubbelang voor ogen. Maar bovenal was hij een man van het veld, van de kleedkamers en de kantine.

Wie ooit op een dinsdag- of donderdagavond in de nieuwe kantine kwam, weet dat Talle altijd op zijn vaste plek zat, achter de grote ramen, rustig alles observerend tijdens elke seniorentraining. Geen enkele training sloeg hij over.  Het was zijn ritueel. Geen drukte, geen poespas. Met een blik vol scherpzinnigheid volgde hij het spel. Hij zag wie moe was, wie scherp stond, wie met zorgen op het veld stond. Hij sprak er zelden over, maar hij wist het allemaal.

Toch kon hij, als het hem eens te veel werd, plots bulderen. Dan klonk er een donderwolk door de kantine of op het veld, zijn stem krachtig en zijn woorden rechtuit. Maar wie goed luisterde, hoorde altijd een kern van waarheid in wat hij zei. Hij bulderde nooit om zichzelf te bewijzen, maar omdat hij gaf om de club, om de mensen, om het geheel. En net zo snel als het opkwam, verging dat bulderen ook weer. Geen wrok, geen drama. Het was eruit, en daarna kon er weer gelachen worden.  En de scherpste kantjes was hij ook kwijt gespeeld met het ouder worden.

Het is vooral als afgevaardigde dat Vital uitgroeide tot een gekende waarde binnen onze club, voor de tegenstanders en voor de vele spelers die in de seniorenteams gespeeld hebben en nog spelen. Als oren en ogen van de ploeg zorgde hij ervoor dat alles vlot verliep, en dat zowel spelers als trainers zich op het spel konden concentreren.  Hij heeft heel veel spelers zien passeren, en gegarandeerd dat iedereen Talle zich zal herinneren.

Het traditioneel gesprek na de wedstrijd met de scheidsrechters was ook iets wat Talle graag deed.  Een pistolet eten met de referee, beetje mijmeren over hoe het vroeger allemaal was.  Met de opkomst van de vele jonge referees was dat laatste natuurlijk wat minder aan de orde, maar toch stond hij er op om steeds een praatje te maken na de wedstrijd.

De laatste jaren liet hij zich nog steeds op het wedstrijdblad van het B-elftal noteren om toch op één of andere manier verbonden te blijven. Dat was Talle ten voeten uit: altijd deel van de ploeg, op zijn manier, zonder veel woorden.

Verrassend dook hij vorige zondag nog op in Wezemaal, waar de B-ploeg de competitie opende.  Het was jaren geleden dat Talle alleen nog op verplaatsing was gaan kijken.  Had hij een voorgevoel en wou hij zijn jongens nog een laatste maal zien spelen?  Niemand zal het ooit weten.

Na de wedstrijd kwam hij ook nog terug naar Leefdaal waar ons groot jeugdtornooi op haar laatste benen liep.  Ook daar wou hij bij zijn, zoals bij elk evenement.   Zijn analyse van de wedstrijd op Wezemaal gaf hij ook nog even mee in de kantine aan iedereen die het wou horen: ofwel was het rood, ofwel moesten we een penalty gekregen hebben!  En gelijk had hij, zoals dikwijls.

We zullen hem missen op zijn stoel in de kantine. We zullen hem missen op de momenten dat hij er was, en dat was altijd!

Bedankt, Talle. Voor alles.